EVET BAYIM, BENDEN BİR TANE DAHA YOK BU DÜNYADA!

break the rules, kuralları yık

Duygusal insanların melankolik yapısı bitmek bilmez.İnişli çıkışlı hayatlarımızda ayrıntılara kapılıp,ince düşünceleri kırmadan bırakmayız. Empati yapalım derken,bir bakmışız karşımızdaki olmuş, üstüne vicdan muhakemesinde aklanmış,yine bireysel 'keşke'lerimizle kalmışızdır.
Yine günlerden böyle bir zamanda çok sevdiğim bir arkadaşım 'öldükten sonra tüm bedenimizi bırakıyor ve yaşadığımız anlardan sorgulanıyoruz.O yüzden;anını iyi yaşa,güzel değerledir.' demişti.Olaya hiç bu açıdan bakmadığımdan mıdır,kötü olaylar ancak bu kadar basit bir cümleyle yenilebilir düşüncesinden midir bilmem ama her canım sıkıldığında hatırlar,toparlanır,her anımı güzelleştirmeye çalışırım.
Bu yüzdendir belki de;artık hayatımdan daha kolay insan çıkarır,kendi hayatıma aynı hızla devam edebilir oldum.

Hiç kimsenin hayatı mükemmel değil.Elbette bazen daha fazla sınandığımız zamanlarımız oluyor.Ama zaten hayat benim dünyamda da zorken bir de seninkini sırtlayamam.Evet,dinlerim,destek olmaya çalışırım,ama senin gibi üzülemem.Kendi sıkıntılarımla zamanımdan çalıyorum zaten,bir de seninkini ekleyemem.

Aşkı bulmak önemli.Sevmek,sevilmek paha biçilemez duygular.Ama kendi hayatımı kazanabiliyorken, bir erkeğin kölesi olamam.Hele ki;güven duygusunu yitirdiğimiz şu günlerde bir erkek için kız arkadaşlarımdan vazgeçemem.
Haberlerde 'ah vah' etmekten,'yaa evet çok üzücü olay' demekten daha fazlasını yapmalıyım.Belki insanlık için küçük ama kendim için büyük adımlar atmalıyım.
Dünyayı gezmeliyim.Her gördüğüm yer, tanıştığım farklı kişiler bambaşka ufuklara yelken açmam için kapı olacaktır belki de,bilemem.Denemeliyim.
Bol bol okumalıyım.'akıl,akıldan üstündür' felsefesiyle,dünya üzerindeki herkesle tanışamayacağıma göre;bilgi birikimi için başka insanların bakış açılarına göz atmalıyım.
Emekliliğin filmlerde gördüğümüz gibi okyanus kenarında bir ev,Golden cinsi bir köpek,her daim kalabalık mutlu aile sofraları olmadığının farkındayım.Ama;emeklilikte daha rahat bir hayat sürebilmek için gençken çalışmalıyım.Hayatı ıskalamadan,hırslarıma yenik düşmeden fakat;ideallerime kavuşmak adına belki de daha fazla çalışmalıyım.

Her kız muhakkak prenses olarak doğar.Ama bir de yaşam koşulları,hayat şartları var.Erkek egemen bir dünyada daha güçlü olmalı,dik durmalıyım.Masallarda anlatılan olaylar,dizilerdeki toz pembe tasvirlerle çevrili değiliz.Artık büyüme zamanı.İnsanlara karşı daha temkinli olmalıyım.

Aile;can bağı.Kızarım ama küsemem, kopamam.Bu hayatta en çok onlara değer veririm.Hayatın akışına kapılıp onları erteleyemem, zamanın bize ne getireceği belli olmaz.İlgimi, sevgimi hunharca paylaşmak istiyorsam;ilk adresim muhakkak onlar olmalı.

Her ne yaparsam yapıyım,hangi yolu seçersem seçiyim kendi değerimi unutmamalıyım.Sabır taşı,dert bekçisi,günah keçisi,negatif enerjinin hedefi olamam.Ben değerliyim.Benim hayatım önemli.Ve evet;

BENDEN BİR TANE DAHA YOK BU DÜNYADA.BAŞKA HAYAT ŞANSIM YOK.ELİMDEKİNİN KIYMETİNİ BİLMELİYİM. 

Pelinsu Beril Arslan

Hiç yorum yok:

Fikrinizi önemsiyoruz:)

Blogger tarafından desteklenmektedir.